15 daagjes Marokko….
Eindelijk is het dan zo ver. We gaan naar Marokko.De eerste keer zonder reisgezelschap, zonder hotels en 2 weken het onbekende in het voorruitzicht. Met echt alles op het laatste moment zijn we toch mooi op tijd vertrokken naar Brussel. Jella rechtstreeks uit de nachtdienst en ik nog een nachtdienst, school en middagdienst hebben we binnen 10 minuten de koffers gepakt en zijn we vertrokken. We konden lekker doorrijden en aangekomen in Brussel konden we gelijk inchecken.
Het was heerlijk weer en natuurlijk hadden we een paar biertjes in de rugzak om de vakantie te beginnen. Deze hebben we buiten in de zon opgedronken en tegelijkertijd onze nicotine dosis op peil gebracht. Na de biertjes en de peuken zijn we op de luchthaven snel wat gaan eten. We hebben echt een geweldige salade naar binnen geknald en zijn, voor de verandering, maar weer eens in het vliegtuig gesprongen.
We zijn gevlogen met een zgn prijsvechter en hier kleven de nodige nadelen aan. Het hele vliegtuig zat vol Marokkanen ( hoe kan dit toch ) die hun kinderen gratis mee mogen nemen.
Met barstende koppijn kwamen we aan in Casablanca. Hier ging gelukkig alles vrij snel en kwamen we soepeltjes door de douane. Tijd om onze huurauto te halen.
Ons was verteld dat we de balie van Avis moesten hebben en hier de auto konden halen. De man achter de balie sprak 3 woorden engels en tot overmaat van ramp deed mijn creditcard het niet. Geen huurauto dus, vakantie voorbij !!
Vol gas naar Casablanca. Dit ligt ongeveer 35 km van het vliegveld. Al snel kwamen we in steegjes terecht waar je normaal nog niet met de fiets in durft. Na 1,5 uur rondgereden te hebben vonden we het hotelletje wat we op internet gezien hadden
Echt typisch Marokkaans met oranje muren en blauwe deuren. Overal lagen felgekleurde zitzakken bij kleine tafeltjes van mozaïek.
Aangezien we enorm veel tijd verloren hadden met het halen van de auto was het inmiddels al avond. We hadden al vanaf vertrek niks meer gegeten ( jaja, de salade op het vliegveld ) dus besloten we om de stad in te gaan om iets te eten en te drinken
Jammer dan, het is ramadan !! De 2 restaurants in de buurt van het hotel zaten afgeladen vol met eigen volk. Het was nl net een uurtje donker dus iedereen mocht weer eten.
Nadeeltje voor ons want wij moesten nog dik 2 uur wachten voor we iets konden krijgen.
Het eten maakte wel alles goed, heerlijk marokkaans brood met olijven en pittige sausjes en als hoofdgerecht een soort sate’s van verschillende soorten vlees.
Na het eten zijn we terug gegaan naar het hotel om lekker op tijd onder de wol te kruipen.
De volgende dag waren we al vroeg op en zijn we wat kiekjes gaan schieten van de Hassan Й moskee, de trekpleister van Casablanca. Na nog wat getourd te hebben door de stad zijn we door gereden naar Rabat.
De wegwijzers in Marokko zijn niet wat wij gewend zijn dus onderweg een paar keer moeten stoppen om de weg te vragen. Op een gegeven moment vroeg ik de weg aan een oud mannetje en werd vervolgens aan de hand meegenomen naar de juiste afslag. Echt lachen, hand in hand met een oud mannetje naar de kruising wandelen.
Het is dus toch waar, de goeie zitten echt hier, hihihi !!
Toen we in Rabat aankwamen zijn we lekker gaan wandelen door de medina. Dit zijn piepkleine steegjes met schreeuwende verkopers en 1000en kleuren. In alle hoeken hingen of lagen bedelaars in alle vormen en maten. Blind, armloos, beenloos, pigmentloos en ga zo maar verder. Ook lag er 1 dude waar je dwars door heen kon kijken, zo mager.
Hierna zijn we door gereden naar het mausoleum van Mohammed de 5e. Erg mooi om te zien. 100en zuilen, 1 grote toren en meneer zelf lag in een marmeren kist die bewaakt werd door 8 man.
Toen we uit het park kwamen bleek het verkeer verandert te zijn in een groot mierennest, wat een chaos. We wilden eerst in Rabat overnachten maar na heel veel rondjes rijden en tig bijna ongelukken zijn we doorgereden naar Meknes.
Dit was een rit van dik 2 uur maar wel erg leuk. Het landschap veranderde van zo plat als Groningen naar zo heuvelachtig als Limburg. Aangezien het nog steeds Ramadan was waren we bang dat we weer niks te eten konden krijgen maar gelukkig vonden we een Mc Drek.
Hier hebben we even een burgertje naar binnen geslokt. Echt heerlijk als je lang niks gegeten hebt !!
Hierna zijn we bij het eerste de beste hotel gestopt en hebben daar een kamer gepakt.
Onze score bestond uit enorm kleine lullige flesjes bier van wel 24 cl waar we de hoofdprijs voor moesten betalen. 2.25 eurie per stuk oftewel bijna 10 cent per cl.
Deze bar was ook de nachtclub van Meknes maar wat een dooie boel. Iedereen zat braaf op een bankje thee te drinken en naar een veel te groot televisiescherm te kijken.
Met een enorm gat in de beurs zijn we dan ook maar naar bed gegaan.
De volgende ochtend zijn we eerst naar een ‘touristburo’ geweest om wat plattegrondjes te scoren en daarna weer hopeloos verdwaald te raken.
Ivm de ramadan hebben we maar weer ontbeten bij de plaatselijke Mc Drek. Dit was tenslotte de enige mogelijkheid om iets te eten te krijgen. Een hamburgertje happen met keiharde arabische muziek op de ‘achtergrond’.
Hierna zijn we naar de Bab mansour gereden. Dit is een enorme stadspoort in een muur van 25 km. Erg mooi om te zien. Het verhaal achter deze muur is dat hij gebouwd is 25000 slaven die ‘snachts opgesloten werden in een kerker. Diegene die dit niet overleefde werd gewoon mee in de muur gemetseld en zijn bloed in het cement gemengd. Jammer genoeg zag je hier niks meer van.
De bedoeling was om nog meer dingen te gaan bezichtigen maar aangezien de wegwijzers lukraak langs de weg stonden raakten we al weer snel de weg kwijt. We besloten dan ook maar om door te rijden naar Fes. The place to be in noord Marokko.
Op het moment dat we Fes inreden werd het weer een wirwar van straatjes, auto’s, ezels en noem het allemaal maar op. Gelukkig vroegen 2 gozers op een brommertje wat we aan het zoeken waren.
Nou, wij wilden heel graag naar een zgn Riad. Dit zijn middeleeuwse paleizen waar nu hotels in zitten met overal mozaïek en plafonds van wel 6 meter hoog.
De 1e riad waar de jongens ons naar toe brachten was echt super tot we de prijs hoorde. De goedkoopste kamer was € 100.- voor 1 nacht. Dat deden we dus niet.
In de volgende riad, iets kleiner, zijn we na kei- en keihard onderhandelen gebleven voor iets meer dan 50 piek. Nog steeds veel te veel maar we wilden heel graag in zo’n paleisje overnachten omdat we tenslotte toch in de oudste koningsstad van Marokko zaten.
Die 2 op de brommer en wij met de auto erachteraan. Volle poelle door de medina.
Eerst zijn we naar een pottenbakkerij cq mozaïek fabriek geweest.
Hier werd de oorlog van de keramiek uitgevochten. Overal rotzooi en pikzwarte rookwolken uit de ovens. Nu hebben we tenminste een beeld van hoe onze jongens in Afghanistan het hebben.
Daarna zijn we doorgereden naar de andere kant van de medina. Hier hebben we lekker zitten eten in een waanzinnig mooie riad. Het enige dat ons nog steeds dwars zat was de ramadan.
Zodra het donker wordt gaat alles dicht en kun je niks meer. Wij zijn dus maar thee gaan drinken in onze riad. Hadden we tenminste niet voor niks zoveel betaald.
‘Savonds zouden we naar een restaurant gaan waar ze biertjes schenken. En jawel hoor, na 2 uur door de steegjes van de medina gerend te hebben gingen we uiteindelijk naar een hotel op 5 minuten loopafstand van onze riad.
Hier kregen we weer die onnoemlijk grote flessen bier van 24 cl. Maar dat mocht de pret niet drukken. Na een tijdje raakten we in gesprek met een ‘berber’jongen die aanbood om ons naar de woestijn te brengen.
Hier hadden wij wel oren naar dus naar een paar biertjes zijn we lekker gaan slapen om de volgende dag weer vroeg bij de les te zijn.
We werden ‘smorgens verrast met een waanzinnig ontbijt. Geitenkaas, honing, pannenkoekjes, brood etc… Geweldig !!
In de tussentijd werd de broek van Jella nog even gerepareerd voor 10 Dirham (90 ct).
Na dit geweldige ontbijt zijn we weer de kartbaan van Marokko opgegaan. We moesten van Fes naar Merzouga dus het werd kilometer vreten. Dit was een rit van 9.5 a 10 uur.
Najib op de achterbank en vol gas. Kareltje heeft dit in precies 7 uurtjes gereden. Alleen onze vriend op de achterbank had het zweet tussen de tenen staan.
In Rissani (30 km voor de woestijn) hebben we de auto geparkeerd en werden we opgehaald door 4x4 wagens om vervolgens verder de woestijn in te rijden.
We werden volledig aan ons lot overgelaten. Najib was nl nergens meer te bekennen. In de hele auberge was geen elektra dus Jella en ik zaten met een glaasje water in het pikkedonker. Het enige gezelschap dat we hadden waren kevers formaat pitbull.
De kamer waar we in sliepen was gebouwd met woestijnzand, stro en poep en het meubilair had de 1e wereldoorlog nog meegemaakt. Rond 21 uur kregen we wel een waanzinnig lekkere tajine met kip en aardappels. Een tajine is een marokkaanse stoofpot in een soort aardewerk stolp. Echt heerlijk.
Dit hebben we natuurlijk afgeblust met een heerlijk ijskoud… glaasje water LLL.
De opzet van het spelletje was om de volgende ochtend een tour met de 4x4’s te doen en daarna op de kameel verder de woestijn in te gaan. Echter toen we wakker werden wilden we allebei maar 1 ding: wegwezen !!
Uiteindelijk, na veel gejammer, lukte het ons om terug gebracht te worden naar de auto. Najib wilde wel nog een stuk met ons meerijden. En zo’n 100 km verder hebben we hem uit de auto geknikkerd. Godzijdank hadden we onze vrijheid weer terug. We zijn meteen vol gas doorgereden naar Tinerhir. Hier ligt de ‘ Todra de Gorges’ een natuurlijke kloof met wanden van zo’n 300 m hoog.
Na veel gerammel over de superslechte weg hebben we aangebeld bij ‘Maison Aicha’.
Hier werd opengedaan door Abdullah. Een onwijs aardige marokkaan met asfalt op de tanden.
De prijs voor de overnachting was echt peanuts dus al snel vroegen we of het mogelijk was om iets te drinken. Abdullah had nog wel een kennis (10 km verderop) die biertjes verkocht.
Dus, hup, met zijn 3en in de auto en bier halen.
Terug in het hotel kregen we eerst ‘berberwhiskey’ oftewel mintthee. In de tussentijd kwam Ghalid, de broer van Abdullah binnen lopen. Ook een super aardige stein die alleen berber en frans sprak. Een goede kans dus om mijn frans op te halen. Met hem hebben we echt tot in de late uurtjes zitten kletsen en natuurlijk weer een heerlijke tajine naar binnen geknald.
Na een vrij korte nacht zijn we doorgereden naar Quarzazate. Het hollywood van Marokko.
Links en rechts overal oude filmsets. Best wazig om de set te zien van een film van 20 jaar geleden (The jewel of the nile met Michael Douglas).
Hier hebben we het meest smerige soepje van ons hele leven gegeten. Na dit soepje zijn we naar een of andere oude zooi van het vreemdelingenlegioen geweest. Wat een afknapper !!
Helaas, alles dicht ivm een of ander regeltje van de ramadan. Dachten wij dat we er van af waren…
Op straat werden we aangesproken door jongens die vertelden dat je in ‘hotel Phoenix’??? drank kon krijgen. Laat hier nou een perfect ABN sprekende Marokkaan zitten die 6 jaar in
Nederland gestudeerd had. We kregen meteen een enorme bel gin-tonic aangeboden en een
grote schaal met allemaal kleine visjes. De visjes waren bijna niet te zien door de hoeveelheid vliegen die erop zaten dus dit hebben we over geslagen.
Dit was allemaal heel gezellig tot meneer hasj begon te roken. Van een amicaal gesprek werd het al snel dom gehinnik en alleen maar gelal. Het enige positieve was dat we een flesje rose gescoord hadden.
Eddo Brunner, bekend van 6pack en BNN.
Met een waanzinnig mooi uitzicht hebben we lekker wijntjes zitten drinken op het dakterras van het hotel.
De dag erna zijn we doorgereden naar Agadir. Dit ligt aan de kust dus we hoopten lekker te chillen op het strand. Wat een cultuurschok !! Van traditioneel berbervolk naar het Lorett de mar van Marokko. Een supergrote boulevard met allemaal hippe tentjes en natuurlijk een
Mc Drek en een pizzahut. Eerst hebben we lekker traditioneel shoarma gegeten en voor het eerst in Marokko halve liters gedronken.
Na de nodige biertjes besloten we om dichter bij het hotel nog een biertje te gaan doen. Hier raakten we al snel in gesprek met Raymond en David, 2 bejaarde homo’s. Lachen, gieren, brullen. De ene zat ons de hele tijd te versieren en de ander probeerde hem in toom te houden.
Hier zijn dan ook de nodige biertjes en wijntjes over tafel gegaan. We hadden geen idee hoe laat we ‘thuis’ waren maar aan de kater te voelen moet het laat geworden zijn.
De volgende dag toch weer op tijd op om Agadir onveilig te maken. ‘Smorgens lekker gaan wandelen op de boulevard. 1 minpuntje, we hadden geen lokale ‘pecunias’ meer en ik (Carl) had enorme maagkrampen. Uiteindelijk hebben we 2 uur rondgerend met de spreekwoordelijke duim op het sterretje voordat we konden pinnen. Na een bezoekje aan de porseleinen pony konden we er weer tegenaan.
We hebben echt heerlijk op een terrasje aan de boulevard gezeten en zitten genieten van alle mensen die langs kwamen en de zon. “Savonds na het eten kreeg Jella een roos van de ober. Deze heeft ze op straat in de handen van een of andere boendoek geduwd. Je had haar gezicht moeten zien, super!!
Essouira, een vissershaven met alweer kleine steegjes en 1000en kleuren. Hier hebben we verse vis aangewezen die ter plekke voor ons gegrild werd.
Oh ja, deze dag zat het allemaal niet mee. Na zo’n 100 km gereden te hebben kwamen we erachter dat Carl zijn splinternieuwe vest in het hotel had lagen liggen. K*t, k*t, k*t, aangezien 100 km in Marokko hetzelfde is als 300 km in Nederland had het geen zin om terug te gaan.
Tot overmaat van ramp werden we, inmiddels voor de 5e keer, aangehouden door de politie.
We wilden eigenlijk 2 dagen in Essouira blijven maar hebben toch besloten om door te rijden naar Marrakech.
Gelukkig hadden we maar een rit van ± 170 km voor de boeg. Naarmate je dichter in de buurt kwam van Marrakech werd het drukker en drukker. We hadden in ons boek van Marokko gelezen dat een of andere riad, vlakbij de medina, erg leuk moest zijn.
Na de nodige rondjes rijden en een bezoekje aan het ‘touristoffice’ wisten we een beetje in welke richting we het moesten zoeken. Na nog maar een keer de weg vragen werden we rechtstreeks de medina ingestuurd. Zoals ik al eerder schreef, een medina is een wirwar van piepkleine steegjes waar je normaal nog niet met de fiets in durft.
De meeste steegjes waren maar 10 cm breder dan de auto. Zet dit beeld vast in je hoofd en stel je dan nog ezels met karren,fietsers, brommers en voetgangers hierbij voor.Wat een gekkenhuis !!
Na een tijdje hadden we ons dan ook helemaal klem gereden en toen kwam het… we moesten draaien met voor en achter de auto 1 meter ruimte. Met klotsende oksels en 680 keer in en uit steken was het toch gelukt. We kwamen alleen de medina niet meer uit.
Op een gegeven moment kwam een super aardige dude ons vertellen hoe we hier uit kwamen.
Ik denk dat hij de paniek in onze ogen kon aflezen want hij escorteerde ons heel rustig terug naar de grote weg. Wat een opluchting !!
Alle hoop op die leuke riad was allang vervlogen dus wij weer rondjes rijden en tig keer vragen waar een betaalbaar hotel zat. En jawel hoor, om de gewoonte in eer te houden, werden we alweer aangehouden door de politie, bleek dat ik door rood was gereden.
We zijn uiteindelijk in een hotel bij het grootste plein van Marrakech beland. Echt een extreem grote kamer, een zwembad en dit midden in het centrum voor weinig duku.
We zijn bij een lokaal stalletje piepkleine worstjes met tomatenderrie en brood gaan eten. Dit was echt goed binnen te houden. Daarna zijn we maar naar het hotel gegaan om een flesje rose te kiepen. Omdat we dit eten goed overleefd hadden zijn we later bij een ander stalletje ´Harira´gaan eten. Dit is marokkaanse soep die 24 uur nodig heeft om bereid te worden.
Achter ons zat een oud opaatje, stekeblind met nog 3 tanden. Ook hem hebben we een soepje aangeboden maar dat wilde hij niet.
Terug in het hotel raakten we in gesprek met 2 portugese jongens die nog nooit buiten Europa waren geweest. Toen ze hoorden waar wij zoal geweest waren wilden ze alles weten om wat extra ervaring op te doen.
De volgende dag zijn we weer vroeg vertrokken en hebben we Marrakech achter ons gelaten.
Vandaag voor de 1e keer niet aangehouden door de politie. Ik geloofde het zelf bijna niet dus ben ik maar zelf bij ze gestopt. Niet om een boete maar om de weg te vragen.
Eenmaal aangekomen in Safi bij de kust geloof je nooit wat wij gezien hebben…. Een lesauto met 2 sturen !! Geweldig, misschien iets voor NL.
Nadat we in een hotel een kamer geboekt hadden zijn we naar de supermarkt gereden. Die zie je hier evenveel als ijsberen, niet dus. Hier hebben we wat flessen rosé en zakken ijs gekocht.
Je wordt namelijk steeds vindingrijker in een land waar wijn en bier zeldzaam zijn.
Deze hebben we lekker met z´n tweetjes op het balkon van onze kamer opgedronken. Later op de avond zijn we in een lokaal restaurantje gaan eten. Daar heb ik voor het eerst duif gegeten.
En nee hoor, het smaakt niet naar kip maar gewoon naar duif, erg lekker.
Later in de bar van het hotel nog wat biertjes gedronken en voor de zoveelste keer vroeg naar bed.
We wilden namelijk graag op tijd vertrekken naar onze voorlaatste bestemming: El jadida.
Dit ligt ook aan de kust en is een stuk moderner dan de rest van Marokko. Hier hebben we een kamer geboekt in een oud paleis. Het bed was zo groot en hoog dat je er met een trapje in moest klimmen. Aangezien het nog altijd heerlijk weer was wilden we graag naar de boulevard.
Dit viel erg tegen omdat je nergens iets kon drinken en de zee erg smerig was. Na een minuut of 5 hielden we het dan ook voor gezien en zijn we op zoek gegaan naar een barretje.
Op een heel vaag gebouw stond met koeieletters BAR geschreven dus wij naar binnen.
Dit bleek een illegaal gokpaleis te zijn waar enorm dronken mannen op paarden wedde. Allemaal hadden ze wel een andere afwijking. Kreupel, mank, blind en 1 ding gemeen:
1 gast was al zeker 4 keer dwars over de tafels gevallen voor ze hem eruit zetten. Meneer was het hier niet mee eens en kwam steeds terug. Jella en ik hebben enorm zitten genieten en gelachen om dit spektakel.
Op een gegeven moment kwam een visser binnen met een kartonnetje verse vis. Hij sprak goed engels en schoof al snel bij ons aan. Aan de overkant zat een dikke, oudere man die ons constant in de gaten hield. Toen de sfeer omsloeg in de bar en een paar man begonnen te meppen werden we door deze man bij de oren gepakt en achter in een taxi gesmeten. Wij hadden het idee dat ons laatste uur geslagen had en namen al afscheid van elkaar.
De taxi bracht ons naar een afgelegen terrein met een camping. Daar aangekomen heb ik snel even met Rolf gebeld om te zeggen dat het niet goed zat en dit misschien wel de laatste keer kon zijn dat we elkaar spraken.
Hij was een rijke zakenman met een verleden als profbokser. De hele avond en nacht hebben we met hem op het terras gezeten. Alle flessen bier, wijn en het eten werd voor ons betaald. Ook mochten we zijn huis gebruiken om te overnachten.
We waren geschokt omdat dit scenario toch heel anders was dan we in 1e instantie dachten.
Onze engelstalige vriend zat er ook bij. Hij wilde ons graag de stad laten zien. Het scheen dat hij bij zijn zus woonde en wij daar de volgende dag couscous moesten gaan eten.
Toen we dit zaten te drinken bood Abdelrissani aan om brood voor ons te halen. Wij vonden dit wel ok en toen hij weg was hadden we het erover dat we geen zin meer hadden in meneer A. Maar ja, afspraak is afspraak…
Na ons ´ontbijt´ gingen we met zijn 3en naar het oude portugese gedeelte van de stad. En je raad nooit wat er gebeurde. Meneer A werd opgepakt door de toeristenpolitie.
Toen hij achter in het busje zat kwam de toeristenpolitie ons waarschuwen. Meneer A bleek een oplichter te zijn en het zou slechts een kwestie van tijd zijn voordat hij ons iets zou flikken.
We waren nu dus perfect weggekomen van alles waar we geen zin in hadden zoals de couscous bij zijn zus en de tour door de stad.
Na een half uur stond A weer voor onze neus. Bleek dat hij van de politie gedag mocht komen zeggen en ons verder met rust moest laten. In plaats daarvan wilde hij weer afspreken in de bar.
In plats van naar de bar zijn we vertrokken naar Casablanca. Mooi opgelost dus !!
In Casablanca hebben we hetzelfde hotelletje gepakt als waar we de reis begonnen zijn. Je weet wel, met die oranje muren en blauwe deuren.
´Savonds zijn we bij een italiaans restaurant gaan eten. Even een ander smaakje, spaghetti met schnitzel, heerlijk. Hier lekker 2 flesjes wijn bij gekiept.
De volgende ochtend weer hopeloos verdwaald en zeker 1,5 uur lang rondjes gereden in Casablanca.
Het vliegveld lag zo´n 35 km buiten de stad en daar moesten we de auto inleveren. We hebben een kamer geboekt in het hotel bij het vliegveld en zijn de auto terug gaan brengen.
Met 2726 km op de dagteller oftewel zo´n 210 km per dag zijn we heel Marokko doorgecrossed en nu gaan we weer…..
GILLEND NAAR HUIS !!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten