Fillipijnen en Thailand 2010

Zo, onze reis naar Azië is eindelijk begonnen. We gaan 3 weken rondreizen door de Filipijnen en sluiten af met 10 dagen Thailand.

Zondagmorgen, 7 november zijn we vertrokken naar Schiphol. Hier verliep alles op rolletjes en konden we zo doorlopen naar onze vlieger. We gaan weer met Cathay Pacific, wat echt een geweldige maatschappij is. Ze doen niet moeilijk over een extra hapje of drankje en je beschikt over je eigen tv-tje. De beste manier van reizen dus.

Na 11 uur vliegen hadden we een tussenlanding in Hongkong waar je lekker even kan powerroken en bij Starbucks een cappuccino naar binnen kan tikken. Het laatste stuk naar Manila duurde maar 1,5 uur en we kwamen dan ook keurig op tijd aan in de Capital City van de Filipijnen.

Hier hebben we een taxi gecharterd die ons voor een appel en een ei naar het hotel bracht. Een rit van 3 kwartier voor nog geen 5 eurie. Ons hotel ligt midden in het red light district van Manila. Overal barretjes met Filipijnse meisjes en natuurlijk de bekende lady boys. Van boven een lekker wijf en van onder…. vul dat zelf maar in.

De beste manier om wat locals te ontmoeten en te acclimatiseren doe je natuurlijk door een biertje te gaan drinken. Het eerste lokale barretje was niet meer dan een betonnen hok met de wel bekende plastic stoelen, een grote ventilator en een karaokemachine. Vanuit de bar keek je zo op de hoofdstraat van Manila waar het weer een lekker Aziatisch gekkenhuis was. Alles wat kan bewegen en minimaal 2 wielen heeft komt voorbij. Erg leuk zijn de lokale jeepney’s. Een soort gepimpte oplegger in werkelijk de meest heftige kleuren waarvan de achterkant volgestouwd zit met mensen.

Ons volgende barretje was een lokale kroeg waar de airco op -10 stond. Het eerste dat ons opviel is dat de serveersters overal gekleed zijn in zgn. schooluniformpjes. Waarschijnlijk om het mannelijke geslacht te prikkelen. Je ziet  dan ook overal oudere blanke mannen met 3 of 4 Filipijnse meisjes om zich heen. Nadat we iets gegeten hadden en onze tepels inmiddels van het lijf gevroren waren zijn we gaan kijken of we ergens buiten konden zitten.

We kwamen terecht in een “beergarden”. Hier liepen de meisjes ook weer in de zgn. schooluniformpjes en kon je goedkoop bier drinken. In 1^e instantie dachten we dat er loslopende konijnen zaten maar dit bleken gewoon megaratten te zijn. Niks van aan trekken en met de lokale jeugd luisteren naar vreselijk vals gezongen karaokemuziek. Erg gezellig.

De volgende ochtend besloten we om naar Chinatown te gaan. We werden door de taxi in de “goudstraat” gedropt. Vreselijk, 300 winkeltjes met allemaal hetzelfde lelijke Chinese goud. Na wat rondgewandeld te hebben zijn we met een Calesa, een paardenkoetsje, naar het Chinese kerkhof gegaan. Nu werd meteen duidelijk waarom wij de chinezen rare jongens noemen. Bijna ieder graf was voorzien van elektra, stromend water en een WC. Sommige graven hadden zelfs slaapkamers, airco en kabeltelevisie. Dat word dan toch een heel ander leven na de dood.

De dude van het paardenkoetsje had op ons gewacht en bracht ons naar een restaurant wat afgeladen vol zat met, je raadt het al, chinezen. Hier wilde ik geld wisselen om de koetsier te betalen maar daar moesten we toch echt eerst een mega kom soep voor naar binnen werken. Toen we uiteindelijk naar buiten kwamen vroeg de koetsier ineens het zesvoudige van wat we afgesproken hadden. Die hebben we meteen even op zijn plaats gezet. Na het bezoek aan Chinatown zijn we terug gegaan naar het hotel om de rest van onze reis uit te stippelen.

Aangezien de afstanden over land veel te groot zijn en wij natuurlijk weer alles willen zien moeten we nog wat binnenlandse vluchten gaan maken. Toen Jella en ik het eens geworden waren over het hoe, wat en waar zijn we weer de stad ingegaan.

Er was in de tussentijd een tropisch regenbuitje geweest dus de straten van Manila stonden volledig blank. Al springend over plassen en de straat overzwemmend zijn we wat barretjes gaan bezoeken. De 1^e waar we binnen kwamen was een oppikplek voor Filipijnse meisjes. Overal waar je keek probeerde de meisjes oogcontact met je te maken in de hoop dat ze bij je mogen komen zitten en jij vervolgens alles voor ze betaald. Het feit dat Jella naast me zat maakte ze kennelijk niks uit. Op het moment dat we weg wilden gaan  kwam de uitsmijter ons aan de bar masseren. Dit deed hij zo hard dat je meteen het gevoel in je armen kwijt was. Helemaal lam gemasseerd zijn we verder gegaan en besloten we om een karaokebar in te duiken.

Het werd de KIRUMA bar. Een of ander smerig hol wat uiteindelijk een hoerenknal bleek te zijn. Al vrij snel kwam er een meisje naast me zitten die vroeg wat Jella en ik van mekaar waren. Toen ik zei dat we getrouwd waren kreeg ik als reactie dat ze moest huilen en vroeg ze of Jella jaloers ingesteld was. Toen we dit met een volmondig ja beantwoorde liet ze me eindelijk met rust. Na een bordje heerlijke noodles en een soort babi ketjap zijn we weer verder gegaan. Het tropisch buitje was inmiddels een serieuze wolkbreuk geworden dus wij weer snel ergens anders naar binnen. Het is eigenlijk steeds hetzelfde verhaal maar deze keer waren wij de enige gasten en hebben we gezellig aan de bar gezeten. Op het moment dat we terug wilden naar het hotel regende het zo hard dat we van de meisjes een grote handdoek meekregen om een beetje droog “thuis” te komen.

De volgende ochtend na het ontbijt zijn we naar een jeepney fabriek gegaan. Erg leuk om te zien maar ook erg raar. We konden gewoon naar binnen lopen zonder dat iemand ook maar op- of omkeek. De jeepneys worden naar de wensen van de klant gebouwd dus er stonden echt de meest freaky autobussen. De taxichauffeur stelde voor om ons naar “Lake Paal” te brengen vanwege het prachtige uitzicht. Na een rit van zo’n 1,5u bleek er niet veel over te zijn van dit prachtige uitzicht door het slechte weer. We zijn dus maar een restaurantje ingedoken waar we echt waanzinnig lekker gegeten hebben. Vanuit het restaurant zag je af wen toe flarden van het meer. Ik moet zeggen dat het uitzicht op die momenten dan ook echt spectaculair was.  Toen we terug wilden naar het hotel was het nog harder gaan regenen en stond in no time alles blank. De rit terug naar het hotel duurde hierdoor maar liefst 3 uur. Aangekomen in het hotel besloten we om daar maar te blijven omdat we de volgende dag vliegen naar Puerto Princesa in Palawan.                                       

Na een goede  nachtrust kwamen we aan op de luchthaven. Dit bleek echt een verrassing te zijn. In plaats van die oude shit waar we een paar dagen geleden geland waren stonden we nu op een hypermoderne luchthaven. Heerlijke cappuccino en een rokerslounge waar je u tegen zegt, helemaal top. Na een uurtje vertraging landde we op Puerto Princesa waar onze gastheer ons op stond te wachten. Een knulletje van 17 jaar oud met zijn vriendje. Toen we onze rugzakken hadden en naar de parkeerplaats liepen stond de volgende verrassing klaar..

Ons vervoer bleek een zgn. tricycle te zijn. Een oud aftands brommertje met overdekt zijspan. Vanuit het veel te drukke Manila hobbelden we nu door de prachtige natuur richting onze accommodatie. We hadden het niet helemaal goed begrepen op internet want toen we aankwamen bij het Village House bleek dit letterlijk een huisje te zijn midden in het oerwoud tussen de lokale bevolking en ver weg van alle beschaving. Na een korte rondleiding door Mark (het knulletje van 17) zijn we naar het strand gelopen. Dit bleek erg tegen te vallen aan deze kant van het eiland. Dan maar naar de stad met de inmiddels bekende tricycle.

Een rit van een half uur voor 40 peso oftewel 65 eurocent. We hadden Mark meegenomen om ons een beetje wegwijs te maken. Na wat sightseeing kwamen we terecht in het Tiki restaurant. Een super relaxte tent met een groot balkon op het drukste kruispunt van Puerto Princesa. Vanaf het balkon zag je de tientallen tricycles die zich als idioten door de rest van het verkeer wrongen.

Hier hebben we heerlijke saté, noodles en groentjes gegeten voor een absurd lage prijs. Tegen een uur of 22:00 zijn we terug gegaan naar het Village house omdat we de volgende dag al om 6:00u op moesten.

We gingen namelijk naar 1 van de 7 wereldwonderen der natuur. Een ondergrondse rivier van in totaal 8,3 km lang. We werden opgepikt bij het hostel en maakten al snel kennis met Piet en Connie. 2 locals die hun 32^e anniversary vierden. Boh, wat een vervelende lui. Piet dacht dat als hij alles wat hij zag duidelijk en heel hard zei dat dat dan lollig was. Nou, ik kan je zeggen, ik heb leukere meegemaakt. De tegenhanger hiervan was Connie, een oudere vrouw met de koude schotel nog tussen de tanden, die heel zacht praatte en constant tripjes probeerde op te dringen. Het maakte niet uit wat je zei, dat mens bleef maar doorzeuren.

Onderweg bleek dat we uren te vroeg waren voor de underground river en werd er gestopt bij de “Ugong Rock”. Een spelonkenformatie waar je op kon tikken en de rots zogenaamd begon te zingen. S ’morgens werd gezegd dat je slippers moest dragen.  

Das niet echt handig als je via touwen en door spleten omhoog moet klauteren. Na een klim van zo’n 30 minuten stonden we boven op de rots. Het panorama was 360°, bestaand uit rijstvelden en hoge kalkrotsen, echt waanzinnig. Maar ja, what goes up must come down, dus al snel hingen we weer in het aardedonker te bungelen zoekend naar steun op onze o zo handige slippers.

Beneden aangekomen stond Jella letterlijk met de knietjes te klapperen van dit avontuur. Echter na wat rust en een sigaretje was ze zo weer de oude.

Op naar de lunch. Connie zat alweer te zeuren over el Nido. De plek waar iedereen geweest moest zijn volgens haar en Piet zat hardop alles wat hij zag te benoemen, erg leuk. De plek waar we gingen lunchen bleek de laatste halte te zijn voor je naar de underground river ging. Hier zaten alle toeristen die we al tegen waren gekomen bij de Ugong rock van het buffet te genieten.

We moesten in een soort boomhut, maar dan op de grond, gaan zitten en kregen een kokosnoot met een rietje. Vervolgens kon je kiezen uit rijst, babi ketjap, rivierspinazie, kip, vis en verse komkommer. Hier hebben we ons tegoed gedaan aan voornamelijk de rivierspinazie en de babi ketjap, heerlijk !!

Na een kort ritje kwamen we in een soort haventje waar de “pumpboats”        (een kano die als een reusachtige spin op het water ligt) al lagen te wachten. Met de oorverdovende herrie van de dieselmotor was het zo’n 20 minuten varen naar het park waar de ondergrondse rivier ligt. Het uitzicht was fenomenaal. De mooie blauwe Zuid-Chinese zee met enorme rotsformaties.

Eenmaal in het park spotte we al vrij snel 2 varaantjes. Ik zeg varaantjes omdat deze  hagedisjes in het niet vallen bij de Komodo varanen. We werden in een zwemvest gehesen en kregen een leuke “Willempie”helm op. Vervolgens met 10 man in een kano gepropt en gingen door de spelonken de underground river op. Je voelde hier constant druppels van het plafond op je vallen. De koude druppels waren ok, dit was gewoon mineraalwater dat van de rotsen afdroop. De warme druppels daarentegen waren afkomstig van de tientallen vleermuizen die aan het plafond hingen. Je had dus “holy water” en “holy shit”. Binnenin de grot hadden ze namen voor zowat iedere stalagmiet en –tiet waar we langs kwamen.

Dit varieerde van “the naked lady”, tot een complete groentewinkel, “the face of Jesus” en ga zo maar door. Erg leuk en mooi om te zien en doen.

Eenmaal terug in de haven wilde onze chauffeur kennelijk alle snelheidsrecords breken door als een achterlijke terug te scheuren naar Puerto Princesa. Halverwege hadden we dan ook een hond onder de auto liggen. Zonder met de ogen te knipperen scheurde de bestuurder verder om een paar kilometer verderop te stoppen om de schade aan het busje te bekijken. Wat een lamzak. Als hij een echte kerel was geweest dan was hij ter plekke gestopt en had gekeken naar het woefje en zijn auto of hij was gewoon doorgereden. Foei, foei, foei.

We lieten ons afzetten in de stad want we moesten nog een vliegticket en accommodatie scoren voor op ons volgende eiland. Na wat geneuzel met de printer in het internetcafeetje was het inmiddels 22u geworden. Toen we nog even in het Tiki restaurant zaten kwamen de o zo leuke Piet en Connie weer binnenlopen. Hier hadden we helemaal geen zin in dus snel biertje opdrinken en terug naar ons huisje. Aangekomen bij ons huisje bleek dat Mark en zijn vriendjes op onze kamer zaten. Lekker muziek te luisteren en de boel blauw te kwalmen. Na een verbaasde blik van ons werd snel alles opgeruimd en kozen Mark en zijn vriendjes het hazenpad.

Rond 6:00u werd ik wakker omdat ik van alles voelde kriebelen. Het bleek dat er een “mierenhighway” recht over mijn kussen liep. Met de mieren in alle holtes van mijn hoofd en in mijn haren was ik dus echt acuut wakker. Buiten was het alweer aan het hozen dus na een kop koffie hebben we alvast onze rugzakken ingepakt. Nadat we alles stand-by hadden gezet besloten we om nog één toeristische activiteit in Palawan te doen.

We hadden ergens gelezen over een krokodillenfarm dus dat werd ons doel. De K-farm lag zo’n 18km verderop dus maar weer een tricycle gecharterd. De 1^e drie wilden ons niet brengen of waren veel “te duur”. De 4^e wilde wel en ook nog voor een goede prijs.

Na dik drie kwartier stuiteren in onze brommertaxi bleek dat de 1^e tour op de K-farm pas 1,5u later begon. Het wachten hebben we gedaan tussen de locals bij een huisje langs de weg. Hier zat een oudere man die ons geschiedenisles begon te geven over de Filipijnen. Erg goed bedoeld maar door zijn slechte engels weinig leerzaam. Dan maar terug naar de K-farm.

Nadat we ons ingeschreven en een ticket gekocht hadden werd ons al snel een krokodilletje in de handen geduwd. Eigenlijk zielig maar leuk voor de foto’s, alles voor de foto’s… de rondleiding die volgde ging helemaal nergens over. In een oud aftands park stonden overal badkuipen met krokodillen erin.  Het overgrote deel was mismaakt, waarschijnlijk door het te lang doorfokken. Buiten lagen de grote jongens. Deze werden gepest door toeristen die een stuk vlees gekocht hadden en dit aan een touw naar beneden lieten zakken. Dit natuurlijk net zo dat de kroks op hun achterpoten moesten staan om er aan te komen. Wat een dierenbeulerij.

Eenmaal buiten stond onze brommertaxi keurig op ons te wachten. We lieten ons terugbrengen naar Puerto Princesa. Het plan was om de stad te gaan verkennen. Dit viel erg tegen. Op wat kerken en standbeelden, van mag god weten wie, na viel er niks te beleven. Dan maar ergens een hapje en een drankje doen. Zelfs dit bleek een uitdaging. Uiteindelijk kwamen we terecht in een grote club met een soort karaoke en travestietenshow.  Lachen, gieren, brullen.. De travestieten waren zo lelijk en ‘performden’ zo slecht dat het leuk werd. Hier hebben we dan ook onze laatste avond op Palawan afgesloten.

De volgende ochtend moesten we weer vroeg op want we vliegen naar ons 3^e eiland, nl Boracay. Nadat we Mark nog wat Nederlandse woorden geleerd hadden tijdens de koffie gingen we naar de luchthaven. Onze trip bestond uit 2 vluchten. Op de 1^e terug naar Manila mochten we ieder 15kg bij ons hebben. Echter op de 2^e vlucht van Manila naar Boracay was dit maar 10 kg. We kregen dan ook meteen een boete voor de 10 kg teveel. De 1^e vlucht verliep vlekkeloos. In de vlieger een lekker noodlessoepie gegeten en keurig op tijd landde we in Manila. Na de gebruikelijke securitychecks en je driemaal bijna geheel uitkleden zaten we al snel weer met een cappuccino in de rokerslounge. Na wat onduidelijkheid bleek dat onze vlucht gecanceld was. Geen paniek, we konden op de volgende vlucht mee. Uiteindelijk was de vertraging maar 2 uur en kwamen we iets later dan gepland aan op Boracay. Eigenlijk op Caticlan want Boracay is het naastgelegen eilandje van maar zo’n 7 km lang. We hadden op de luchthaven van Caticlan een zgn. door-to-door transfer geregeld. We werden keurig door een meisje naar de boot begeleid en vervolgens naar ons nieuwe huisje. We zitten echt op 2 minuten lopen van een spierwit strand, blauw water en palmbomen.

Tegenover Palawan is dit echt highlife. Overal restaurantjes en pubs waar je echt alles kan eten. Van typisch Amerikaans tot aan Australisch toe. Alle smaken van de wereldbol dus. We zijn lekker sateetjes en garlic prawns gaan eten. Dit natuurlijk met de voetjes in het zand en een koud drankje.

De volgende ochtend weer vroeg op want aangezien dit reisverslag zichzelf niet schrijft natuurlijk moet je toch de tijd verdelen. Na een uurtje pennen, lekker gedoucht en op zoek naar een ontbijtje. De kop koffie en thee die we kregen bleken halve liter bekers te zijn. Een goed begin van de dag dus. Om het ontbijt te laten zakken zijn we een mega strandwandeling gaan maken.

Onderweg maar even een zonnebril gescoord omdat het witte zand gewoon pijn doet aan je ogen. Tijdens onze wandeling kwamen we een ander hotel tegen met allemaal huisjes rond een grote tuin en een zwembad. En dat dan ook nog voor 2/3 van de prijs van het kippenhok waar we nu sliepen.

Even nog wat details over onze huidige kamer. Je moet eerst via allemaal kruipdoor sluipdoorsteegjes om er te komen. Eenmaal aangekomen maak je de deur van je kamer open en dat is het beste te beschrijven als een matras met 4 muren. De volgende prikkeling is de enorme zeiklucht die op je af komt. Als je de kast openmaakt om hier bv je kleren in te hangen komt er een walm naar buiten die je het beste kan vergelijken met een vochtige kelder waar jaren brak water in gestaan heeft. In 1 woord, genieten !! De kamer word ook tussendoor niet schoon gemaakt dus als je de eerste nacht overleefd hebt sta je de volgende dag voor dezelfde uitdaging. We hadden hier voor 3 nachten betaald maar vonden het na 2 nachten wel welletjes.

Nadat we eerst een internetcafeetje bezocht hadden om een vliegticket te scoren besloten we om 4 dagen langer op Boracay te blijven. Het water en het strand is hier namelijk waanzinnig !! Nu we alles geregeld hadden voor onze laatste week op de Filipijnen zijn we naar een thais restaurantje gegaan. We moeten toch even voorproeven op al dat lekkers dat ons straks in Thailand te wachten staat. Tijdens het eten bleek dat ze een blik chinezen opengetrokken hadden. Echt waar, wat een raar volk.. Allemaal koppeltjes die uniseks kleren aan hebben. Wij zeggen altijd dat alle chinezen op elkaar lijken maar kennelijk vinden ze dat zelf ook. Je hoeft namelijk maar te kijken naar wat voor kleren je zelf aanhebt en vervolgens te zoeken naar iemand die hetzelfde aanheeft. Dat moet dan je partner zijn. Eigenlijk wel een goed idee dus.

Na het bordje “pad thai” met saté zijn we naar het strand gegaan. Hier draaide een DJ en kon je heerlijk hangen in een grote zitzak.  Als extra entertainment liepen er vuurdansers rond die allemaal trucs deden met 2 brandende lampenolie-emmertjes aan een ketting. Goede muziek en genoeg te zien dus..

De volgende morgen de boel ingepakt en na een ontbijtje gaan kijken bij het hotel met zwembad. Gelukkig waren er nog huisjes vrij dus hebben we snel een kamer geboekt. Het enige probleem was hoe we onze bagage van het “Ocean Breeze Inn” alias het stinkende kippenhok naar ons nieuwe hotel “Alice in Wonderland” moesten krijgen. We charterden een fietstaxi om onze spullen te halen. Die arme stakker die ons door het mulle zand moest fietsen stond recht op de pedalen maar kwam gene meter vooruit. We zijn dus maar uitgestapt en hebben hem heen met een lege fiets en terug met onze rugzakken laten fietsen. Nadat we onze spullen in ons nieuwe huisje hadden gelegd zijn we terug naar het strand gegaan om te lunchen.

Met de buikjes rond was het weer de hoogste tijd voor wat lichaamsbeweging. En wat kun je dan beter doen dan een lange strandwandeling maken ? Een korte strandwandeling !! Al vrij snel kwamen we terecht bij een tentje dat net geopend was. Hier liep echt super vriendelijk en enthousiast personeel rond. Nou moet ik eigenlijk wel zeggen dat we nog geen onaardige Filippino zijn tegen gekomen. We hebben hier, natuurlijk weer met de voetjes in het zand, heerlijk gezeten en gekeken naar de vele losers die met een Filipijnse rondlopen. De “All over the world” stakkers komen hier namelijk een meisje scoren.

Na een tijdje zijn we terug gegaan naar ons huisje. Er was nl weer een tropisch regenbuitje losgebarsten. Even het nieuws gekeken en na een verfrissende douche zijn we terug gegaan naar de Bamboo bar. Je weet wel, van die zitzakken en de vuurdansers.

We hadden een ‘Island hopping tour’ geboekt dus de volgende ochtend weer vroeg op. Het bleek de heetste dag van het jaar te zijn dus ideaal voor een boottochtje. We werden opgehaald bij het hotel en vervolgens gedropt bij een pumpboat. We gingen met 14 anderen, voornamelijk chinezen, naar onze 1^e stop, Coral garden. Zwemvestje aan en snorkelen maar. Op een paar grote vissen na viel dit wel een beetje tegen. Het volgende eiland was wel grappig. Dit stond vol met idiote beelden zoals bv koeien, totempalen en dikke tieten beeldjes.

De hoofdattractie was een grot waar we na wat geklauter in terecht kwamen. Echt spectaculair !! Een local zei dat hij wel een foto wilde maken van ons. Dit werd een hele reportage. Wij waren net op tijd binnen want na de laatste foto stond ineens de hele grot vol met chinezen en andere toeristen.

Na een uurtje was het tijd voor de lunch. We voeren naar een ander eilandje waar kleine, blote kindjes zeewier verzamelden om hier de schelpjes uit te halen. Van de schelpjes maakten ze weer armbandjes om aan de toeristen te verkopen. Na een heerlijke lunch gingen we naar de volgende snorkelplek. Echt geweldig. Ik kreeg een stuk brood mee en voor ik het wist was ik omringd door wel honderden vissen. Onze laatste stop was op een echt bounty-eiland. Hier kon je nog wat zwemmen of wandelen. Al met al, een erg leuke trip. S ’avonds hebben we weer lekker op het strand gegeten en zijn we voor de verandering lekker op tijd naar bed gegaan.

De volgende ochtend, ik moet zeggen volledig uitgerust, hebben we eens even de vuile was verzameld en weggebracht. Eén hele grote zak was die voor nog geen 4 eurie voor je gewassen en gestreken word. Hoe slecht kun je het hebben ? Na een 4 cm dikke pannenkoek en een tuna sandwich als ontbijt besloten we om eens lekker een dag niks te doen en op het strand te gaan liggen. Nou, dit plan viel letterlijk en figuurlijk in het water. Het regende echt van s ’morgens vroeg tot s ’avonds laat. In plaats van het strand werd het een wedstrijdje flipperen op mijn telefoon. Na nog een uurtje in de Bamboo bar zijn we dan ook maar naar bed gegaan.

De volgende ochtend was het echt weer super warm en er stond een stralend zonnetje. Op het strand raakten we in gesprek met James en Cecilia, een koppeltje uit Australië. Het klikte enorm dus zijn we onze laatste dag op Boracay samen opgetrokken. We eindigden uiteindelijk om 4:30u s ’morgens. Wel een goede afsluiting van een heerlijke week in het paradijs.

De volgende dag zijn we naar Cebu, ons 4^e eiland deze vakantie, gevlogen. We kwamen in het donker aan in Cebu city. Dit was echt een tegenvaller. Een hele grote, vieze, stinkende en smerige stad. Gelukkig hadden we maar 1 nacht geboekt. Na een wandeling naar het IT park (een soort mall met allemaal eettentjes) waar we voor de verandering maar weer eens sateetjes hebben gegeten begon Jella haar stem kwijt te raken door de smog. Dan maar terug naar het hotel. We wisten meteen dat we hier niet langer wilden blijven.

De volgende ochtend zijn we op goed geluk naar de haven gegaan. We hadden namelijk ergens gelezen dat je met een ferry kon oversteken naar Bohol. Je kon kiezen uit 3 opties. 18, 12 of 2 uur doen over de oversteek. We kozen voor de duurste optie. Een supercat boot voor zo’n 11 eurie pp. Toen we bij de ferry aankwamen moesten we door een soort douane heen. Alles verliep prima tot de security vroeg of we onze spullen op de grond wilden zetten. Hij liet een drugshond aan onze tassen snuffelen. Van haha niks aan de hand naar je wezenloos schrikken. Die woef ging me ineens los op onze cameratas. En wat bleek ? Meneer de hond werd helemaal wild door de malariatabletten die we bij ons hadden. We konden gelukkig doorlopen en na nog geen 2 uurtjes varen kwamen we aan in Bohol, ons 5^e eiland van deze trip.

Hier stonden hele horden taxichauffeurs op de net aan gekomen toeristen te wachten. We charterden een klein mannetje om ons naar Panglao te brengen, het 6^e eiland. Hier is het beroemde Alonabeach, bekend vanwege de super duik- en snorkelfaciliteiten. We boekten een kamer voor 1 nacht en even later zaten we weer op een spierwit strand. Wat kan het leven toch verschrikkelijk zijn.. Na een hapje en een drankje zijn we de omgeving gaan verkennen. We kwamen een superleuk resort tegen, het zgn. Paragayo-resort, waar we voor weinig geld een mooie grote kamer in een tuin vol palmbomen konden boeken. We moesten alleen de volgende morgen terugkomen omdat nou alles bezet was. Geen probleem, we vonden een leuk strandtentje waar je voor €1,35 lierflessen bier kon drinken.

We waren de volgende dag lekker vroeg op. Direct na het ontbijt zijn we naar het Paragayo-resort gelopen. Nadat we de kamers gezien hadden hebben we meteen 2 keer 2 nachten geboekt. Het bleek namelijk dat als je per 2 nachten boekte, je er 2 excursies bij kreeg. 1 trip naar de Chocolate Hills en een Island hopping tour. Geen slechte deal dus. Nadat we onze bagage gehaald hadden zijn we lekker op het strand gaan zitten.

Het water is weer zo mooi blauw en heerlijk warm dat we eigenlijk de hele dag gezwommen en geluierd hebben. Als je zo’n 5 m het water inliep moest je uitkijken dat je niet op één van de vele zeesterren ging staan. Echt super kicks !! Voor de rest is het vandaag superstil. Jella’ s stem is nou helemaal fietsen. Niet leuk voor Jella maar wel lekker rustig. Ik denk dat de smog, de airco’s en natuurlijk de sigaretjes hun tol geëist hebben. Om Jella’ s stem te sparen zijn we nog maar een wedstrijdje gaan flipperen. Wat is dat toch verslavend..

De volgende dag zijn we onze 1^e trip gaan maken op het eiland. We werden s ‘morgens opgehaald door een privéchauffeur en onze 1^e stop was bij het Tarsier sanctuary. Een stichting die het bedreigde Tarsier-aapje beschermd. Dit is het kleinste aapje ter wereld en komt alleen hier voor. Het aapje is ongeveer zo groot als een vuist, heeft een soort rattenstaart en hele grote ogen. Het word daardoor ook wel het spookdiertje genoemd. We dachten dat het beestje in een kooitje zou zitten maar het tegendeel bleek waar. We gingen onder begeleiding van een gids de jungle in. Al vrij snel spotte we het eerste aapje. Toen we onze camera’s wilden pakken bleek dat onze tas was overgenomen door een kolonie hele grote mieren. Precies waar wij stonden liepen die rooie krengen op ooghoogte voorbij. Snel wegwezen en proberen nog een aapje te spotten. Uiteindelijk hadden we er 4 gevonden. Toch wel stoer om weer mee te mogen maken.

De volgende stop was bij de Chocolate Hills. Dit is een beschermd natuurgebied met 6228 dezelfde soort heuvels. In de zomer kleuren ze bruin en lijkt het net of er overal bergen cacao liggen. De wetenschap is er nog steeds niet helemaal over uit hoe deze bergen ontstaan zijn. Na de gebruikelijke fotosessie zijn we naar de Hanging Bridge gereden. Dit bleken 2 hangbruggen van bamboe en touw te zijn. We hadden gelezen dat als je in Bohol was geweest, je hier ook geweest moest zijn. Nou geloof me, je had niks gemist.

Snel door naar onze laatste stop. Het drijvende restaurant op de Loboc rivier. Dit was wel erg leuk. Al varende door de jungle kon je eten van een goed verzorgd buffet. Langs de kant van het water  liepen overal blote kindertjes die om de beurt de rivier indoken. Onderweg werd nog even aangemeerd bij een vlot met allemaal dames in dezelfde kleding met kleine gitaartjes. Hier werd voor ons gezongen en gedanst, erg leuk. Na een uurtje varen waren we weer terug. De privéchauffeur vroeg waar hij nu moest stoppen maar we vonden het wel mooi geweest zo. Terug bij het hotel hebben we even snel gedoucht en zijn we weer naar het strand gegaan.

S ‘avonds stond er voor ons BBQ op het programma. In plaats van hamburgers en frikandellen konden we kiezen uit kippendarmen op een stokje of de poten van een kip. Aangezien je alles geprobeerd moet hebben nam ik 2 kippenpootjes en een flinke lap varkensvlees. Het idee dat je het vlees tussen de tenen van een kip moet wegkluiven is wel raar. Het smaakt echter precies hetzelfde als een gewone kippenbout. Niks engs aan dus.

Er was een live bandje op het strand dat verzoeknummers speelde. Hier hebben we met de een of andere vage spanjaard de avond afgesloten.

We wisten inmiddels waar je de beste koffie van het eiland kreeg dus de volgende morgen begonnen we met een heerlijke kop cappuccino. Omdat ik eens wat anders wilde dan gebakken eieren bestelde ik een pannenkoek met banaan. De pannenkoek was zo groot als een pizza en even dik als een pakje sigaretten. Na drie of vier happen hield ik het dan ook voor gezien. Na nog een kop koffie zijn we weer lekker gaan luieren op het strand. Tegen de avond kreeg Jella weer langzaam haar stem terug en dat heb ik geweten. De 2 dagen stil zijn moesten kennelijk ingehaald worden.

De volgende ochtend zijn we om 5:00u opgestaan. We gingen namelijk een dolphin watching en Island hopping tour doen. Om 5:30u stond ons vervoer naar de boot al klaar.

Een jongen op een scooter met een groot blik benzine en een tas snorkels tussen de benen. Plaats genoeg voor ons 3en. Bij de boot aangekomen maakten we kennis met Pedro. De gids die ons vandaag gaat begeleiden.

Ons eerste doel was om dolfijnen te gaan kijken. Na ongeveer een uurtje varen spotten we een hele grote groep dolfijnen. Waanzinnig, ze sprongen helemaal boven het water uit maar zijn verdomd moeilijk te fotograferen. Gelukkig hebben we er 2 op foto.

Onze 1^e stop was bij een klein eilandje waar overal felblauwe zeesterren en hele nesten zee egels lagen. Het water is hier zo waanzinnig helder dat je echt alles kan zien dat er op de zeebodem voorbij komt. We bestelden een tuna sandwich met hierbij 3 in 1 oploskoffie. Koffie, melk en suiker allemaal uit één zakje. De tuna sandwich smaakte naar benzine en kwam na 1 hap dan ook weer linea recta terug bij Jella. Na dit geweldige ontbijt moesten we in een heel klein kanootje stappen en werden we naar een klif gebracht om te snorkelen. Jella besloot om ook mee het water in te gaan (normaal durft ze niet). We lagen met onze zwemvestjes voor de mooiste snorkelplek die ik ooit gezien heb. Het zonlicht scheen tot diep in het water en overal zag je de mooiste kleuren vissen. In één woord, geweldig !! Jella had dan ook de smaak te pakken en wilde het water niet meer uit. 2 vliegen in één klap dus. En de mooiste snorkelplek ooit en de angst voor het water weg.

Na een uurtje met de neus in het water werden we terug gebracht naar de boot. Onze volgende stop was het Virgin eiland.

Weer een tropisch paradijs. Toen we aanmeerden kwamen er meteen lokale mannen aanrennen met een Filipijnse delicatesse, zee egels !! Het zag er uit als snot dus na het benzinebammetje van vanmorgen iets teveel van het goede. We sloegen dan ook maar beleefd af. Hier hebben we nog even gezwommen met uitzicht op de Suluzee.

Uiteindelijk waren we rond 12u weer terug op ons eigen eiland. Hier hebben we meteen een goede bak koffie gescoord en zijn we gaan lunchen. Onze laatste dag op de Filipijnse stranden is al weer aangebroken dus zijn we lekker op het strand gaan zitten. Nog even genieten van al dat moois. S ‘avonds was er weer live muziek op het strand en zijn we lekker tot in de late uurtjes blijven hangen.

Toen we de volgende dag aankwamen in Cebu bleek er een of andere wereldconventie aan de gang te zijn. Het gevolg, echt totaal geen hotel meer te krijgen. Het enige dat we te horen kregen was: fully booked, fully booked etc.. Uiteindelijk kwamen we ergens in down Town terecht. Hier konden we nog een kamer boeken in een of ander vadsig hotel. Het Tuxedo business hotel. Toen we de deur van de kamer open deden kwam je een lucht tegemoet daar werd je akelig van. Ook de vloeren waren ze smerig dat je echt niet met blote voeten durfde te lopen.

Dan maar weer de stad in. We waren even vergeten wat voor stinkstad Cebu was. Overal bergen rottend afval en daklozen die met teveel kindertjes op stukken karton lagen te slapen. We kwamen terecht in een superklein barretje wat tot de rand gevuld zat met oude blanke alcoholisten. Eentje zag er zo slecht uit dat we dachten dat hij ieder moment om kon kiepen. We werden aangesproken door Steve. Een Australiër van 64 die net een baby’tje had gekregen met een Filipijnse van 30 jaar jonger. We kregen wat tips om evt. nog iets te doen in Cebu. Je kon vanaf een uitkijktoren naar de smog die boven de stad hangt gaan kijken. Niet echt spannend dus. We besloten om wat te gaan wandelen en ergens wat te gaan eten. Dit werd boven in een supermall. Hier was een foodcourt waar je overal lekkere hapjes kon eten. Toen ik stond te wachten schoten er overal kakkerlakken tussen het eten door. Na een bordje rijst en wat stokjes zijn we weer de straat opgegaan.

Het was inmiddels avond geworden en overal brandde de lichtslingers van de bikinibarretjes. We werden aangesproken door een jongen die vertelde dat zijn bikinibar net geopend was en dat hij 30 meisjes had die danste. We mochten gratis naar binnen dus we gingen akkoord en werden door een donker steegje naar de bar geloodst. Zijn bikinibar met de 30 meisjes bleek een donker hol te zijn met overal banken die zeg maar hun eigen leven leidden. Ik denk dat er een stuk of 8 meisjes waren die her en der op de banken lagen te slapen of met hun telefoon te spelen. De show bestond uit 2 of 3 meisjes die in rode lingerie voor een spiegel stonden te draaien. Wat een aanfluiting.. Dus snel na ons veel te dure drankje weer naar buiten. Overal stonden jongens die probeerden om ons bij hun bar naar binnen te kletsen. Jella en ik hadden er al helemaal genoeg van dus zijn we maar weer terug gegaan naar het barretje waar we s ’middags gezeten hadden. Hier hadden de alcies inmiddels plaats gemaakt voor de lokale jeugd en de inmiddels bekende karaoke machine. Erg grappig om mensen zo vals te horen zingen en die dat zelf kennelijk niet in de gaten hebben.

Na een paar uur slaap op de te ranzige hotelkamer hebben we onze spullen gepakt en zijn we vertrokken naar het vliegveld. Onze rondreis Filipijnen zat erop en was in één woord: GEWELDIG !!

We vlogen via Hongkok naar Bangkong en kwamen tegen de avond aan. We besloten een taxi te nemen naar Hua Lampong aan de andere kant van de stad. We hadden daar een guesthouse geboekt en wisten niet wat we zagen toen we bij het hotel aankwamen. We reden tussen bergen motorblokken van auto’s, autowrakken, stapels oud ijzer en vaten olie door. Na het zoveelste steegje waren we bij ons hotel. Het Riverview Guesthouse direct gelegen aan de Chao Praya rivier die dwars door Bangkok loopt. Hier stond een oude vriendelijke meneer op ons te wachten die ons meteen thuis liet voelen. De kamer zag er super uit dus snel de rugzakken gedropt en terug naar Hua Lampong. Het grote treinstation waar we precies 4 jaar geleden ook waren.

 De bedoeling was om een treinkaartje te kopen richting Phuket. Het werd duidelijk dat de trein een lastig verhaal werd. Al vrij snel kwam een beveiligingsbeambte die ons aanraadde om met de bus te gaan. Dit was volgens hem veel sneller. Hij bracht ons naar een klein reisbureautje waar bleek dat de busrit zo’n 14u zou duren, niet echt veel sneller dus. Na wat overleg besloten we om maar voor de zoveelste keer te gaan vliegen. Dat duurde maar een uurtje. We hebben ook maar meteen een luxe resort geboekt op Hat Patong, een van de stranden op Phuket.

Nu alles geregeld was voor onze dikke week Thailand zijn we een echt thais soepje gaan doen.

Je neemt de 1^e hap en.. BAM, je bent weer terug in Thailand. Heerlijk die smaken van alle verse kruiden. Alleen al voor het eten zullen wij zeker nog een keer terug komen in Thailand. Na wat oude bekenden oftewel Chang-biertjes zijn we terug gegaan naar ons hotel en hebben we de kamer voor nog 1 nacht bijgeboekt.

De volgende ochtend zijn we eerst terug gegaan naar het reisbureautje om alle papieren in orde te maken en te betalen. We vroegen het vrouwtje wat we eventueel konden gaan doen. Zij raadde de Chatuchak zondagmarkt aan. Aangezien dit aan de andere kant van Bangkok ligt zijn we met de metro gegaan. Wat is dat super geregeld hier. Je koopt voor 1 eurie een soort damsteen die je bij de ingang voor het poortje moet houden. Na een ijskoude rit van een half uur stap je uit en gooi je je damsteen in het poortje van de uitgang.

Eenmaal bovengronds stonden we midden op de markt. 100en kleine winkeltjes waar je als mieren tussendoor moest lopen, echt geweldig. Na een hapje en een drankje, een paar korte broeken en wat T-shirts scoren hadden we het wel weer gezien. We zijn met de metro terug gegaan en hebben de rest van de avond buiten op straat gezeten waar het verkeer letterlijk op centimeters afstand van je stoeltje langs komt razen. Heerlijk wat een gekkenhuis.

De volgende morgen werden we keurig op tijd opgehaald bij het hotel en naar het vliegveld gebracht. Deze keer vlogen we naar Phuket. Eenmaal aangekomen bleek dat het nog veel commerciëler was dan we dachten. Overal torenhoge reclames en 10000 shopjes, barretjes en reisbureautjes. Nadat we onze spullen gedropt hadden zijn we maar wat langs de tientallen kraampjes gaan slenteren. Moe van de trip van Bangkok naar Phuket lagen we al vroeg in bed.

Na het ontbijt zijn we naar het strand gegaan. Vreselijk, iedereen hutjemutje op elkaar en overal gasten die je de bekende tripjes willen verpatsen. We besloten om maar een soepje te gaan doen. Aangezien je in Azië nooit weet hoe groot een portie is zaten we even later met ieder 2 liter soep voor de neus.

Op de binnenplaats van ons hotel zitten zo’n 15 barretjes. Wij kennen het inmiddels wel. Een ronde bar met zo’n 5 a 6 dames die je gezelschap willen houden. We kozen er eentje uit en hebben daar tot in de vroege uurtjes gezeten, erg gezellig.

We wilden de volgende dag een scooter huren om de boel te gaan verkennen. Toen we echter wakker werden bleek het enorm hard te regenen. Gelukkig kun je zat andere dingen doen dus even later lagen we op onze buik en genoten van een thaise oliemassage. Hierna kwamen we terecht in een supermall. Door het slechte weer puilde het hier ook uit van de mensen. Ik besloot om een Fish spa te gaan doen. Dit betekend zoiets als je voeten in een vissenbak steken waar vervolgens 100en visjes de dode huidcellen van je voeten af knagen. Erg freaky, want er zaten een paar flinke bijtertjes tussen. Eenmaal buiten, met poezel zachte voetjes, werden we aangesproken door een vent op een scooter.

Hij had kraskaarten bij zich waar je een prijs mee kon winnen. Jella kraste gelijk de hoofdprijs. Ze kon een Ipad, een vakantie, een laptop of 1000 dollar winnen. Om de prijs te innen hoefden we alleen maar naar een of ander reisbureautje waar we een uurtje zouden zitten, vervolgens beleefd gedag zeggen en dan met de prijs naar buiten lopen. We werden in een tuktuk geduwd en even later zaten we in een vaag kantoortje aan de andere kant van Phuket. Het uurtje beleefd kletsen om de prijs te innen werd in totaal zo’n 5 uur propaganda van de reisorganisatie, inclusief een bezoek aan een of ander luxe resort. Aan het einde werd ons gevraagd of we even 16000,- dollar wilden neertellen.

Toen ik dit beleefd afwees en wat bedenktijd vroeg sloeg de sfeer meteen om. Meneer de verkopert was ineens niet eer die aardige vent. Uiteindelijk kwamen we met de nodige smoesjes en de hoofdprijs naar buiten. Jella heeft een 7daagse vakantie in een luxe resort, waar dan ook ter wereld, gewonnen. Zo loop je lekker te slenteren en zo ben je een halve dag van je vakantie kwijt.

Het was inmiddels avond dus besloten we om maar weer naar de barretjes bij het hotel te gaan. Hier hebben we met de dames wat spelletjes gedaan zoals 4 op een rij, dobbelen en nog wat van die onzin.

De volgende dag was het weer de hoogste tijd voor iets educatiefs. We hebben alsnog een scooter gehuurd en zijn kriskras door Phuket gaan scheuren. Na de 1^e keer hopeloos verdwaald te zijn besloten we om terug te rijden naar het strand en vervolgens de andere kant op. Onderweg zijn we even gestopt om een bordje rijst te gaan eten. We kwamen terecht bij een lokaal tentje waar waarschijnlijk nog nooit een blanke was binnen geweest. Na wat zenuwachtig gedoe van het vrouwtje dat kookte, kwamen er de meest heerlijke gerechtjes op tafel. Koken met flessenwater kende ze niet en het bestek werd afgeveegd met de doek waarmee ze net haar winkeltje had gepoetst. Het toiletbezoek verliep hierdoor dan ook anders dan normaal maar wel lekker gegeten.

In Phuket Town hebben we de scooter gedropt en werden we even later aangesproken door een tuktuk chauffeur. Hij wilde ons wel een rondrit geven voor een paar Baht. De 1^e stop werd bij de Phuket insecten- en vlindertuin. Hier lagen een hoop opgezette beestjes en natuurlijk een berg vlinders.

De 2^e stop was bij een grote gouden boeddha die tegen een bergwand was opgebouwd. Superkicks, vanuit de boeddha keek je over een dal met daarin een grote tempel. Daar zijn we dan ook maar even gestopt om wat kiekjes te maken en te filmen.

We hadden het even helemaal gehad met de ronde barretjes en de gezelschapsdames dus    s ‘avonds hebben we lekker bij een restaurantje gezeten met uitzicht op de hoofdstraat van Hat Patong. Hier werd de een na de andere toerist door de politie van hun scootertje geplukt. Dat leidde tot een hoop leedvermaak. Uiteindelijk lagen we toch weer vroeg in bed.

Onze laatste dag in Phuket zijn we op het scootertje naar de grootste boeddha van Thailand gereden.  Superruig, een zittende boeddha van 70 m hoog en geheel gemaakt van wit marmer. We hebben dan ook weer de uitersten gevonden. Van het kleinste aapje tot de grootste boeddha. Na het bezoek aan de Wat Chalong tempel en de boeddha zijn we weer bij en lokaal tentje gaan eten. Hier hebben we het lekkerst gegeten van deze hele reis. 4 hoofdgerechten voor nog geen 5 euro. Het leuke was dat we door het omaatje, dat voor ons gekookt had, uitgezwaaid werden.

Terug bij het hotel hebben we de scooter ingeleverd en zijn we de rugzakken gaan inpakken voor helaas alweer de terugreis. Na een uurtje luieren besloten we om bij ons barretje nog wat te gaan drinken. Dit was zo gezellig dat we uiteindelijk pas om 4:00u weg gingen. Ik had de wekker op 8u gezet maar dat werkte niet. We schrokken om 10u wakker van de telefoon. De receptie belde dat onze taxi al klaar stond om ons naar het vliegveld te brengen.

We hebben inde 6^e versnelling gedoucht, onze spullen gepakt en 20 minuten later zaten we toch nog op tijd in de taxi. We hadden voor onze laatste dag in Bangkok een hotel geboekt in Chinatown. Op het foldertje dat we hadden zag het er echt super gelikt uit. De realiteit was helaas weer anders. Je werd gelijk aangevallen door de vlooien die in de vloerbedekking op je zaten te wachten. Onze kamer was een vierkant hok zonder ramen en rook vreselijk.

We hebben dan ook maar snel onze spullen gedropt en zijn met een tuktuk naar Kao San road gegaan. Dit is de feeststraat van Bangkok. En feest was het. Overal vage figuren en een hoop drukte en kabaal. We besloten om ergens te gaan zitten om al die gekkigheid goed in ons op te kunnen nemen. We zaten nog geen 5 minuten en we werden aangesproken door een ladderzatte Engelse jongen. Hij zei dat hij de vorige avond beroofd was van 6000 Baht. Dit is zo’n 150 euro. De gast die hem beroofd had stond de hele tijd recht voor onze neus. Dit maakte de Engelsman helemaal gek. Na flink schelden en een hoop agressief gedoe kwam de politie zich ermee bemoeien. De jongen kreeg te horen dat als hij niet rustig werd, hij gearresteerd zou worden. Uiteindelijk had hij de politie zover dat de Indiër die hem beroofd zou hebben hem 3000 Baht terug gaf. We namen afscheid en zijn  verderop op Koa San road gaan zitten. We hebben enorm genoten van alle idioten die langs kwamen.

De volgende ochtend zijn we na het ontbijt terug gegaan naar Hua Lampong. Daar hebben we voor de laatste keer een Tom Yum Kung soepje gedaan en ons nog even laten verwennen met een oliemassage. Onder het genot van een Chang biertje heb ik de laatste hand gelegd aan dit reisverslag. Onze trip is helaas voorbij maar was wel helemaal te gek !! We hebben in een maand tijd toch weer een hoop gedaan en meegemaakt. Dus laten we maar zeggen: Op naar de volgende…