Eindelijk, na het dikke pak sneeuw en de saaie feestdagen zijn we dan toch vertrokken naar Indonesië. We gaan een rondreis maken over Java en daarna nog lekker 2 weekjes chillen op Bali.
We zijn voor de 1e keer met de trein naar Schiphol gegaan en dat is echt super relaxed. Je hoeft niet op te letten, hebt geen parkeerstress en je stapt midden op de luchthaven uit om daar fris aan je vakantie te beginnen.
We zijn gevlogen met Cathay Pacific Airways en werden echt in de watten gelegd. Na een korte tussenstop in Hong Kong kwamen we keurig op tijd aan in Jakarta. Wat een hitte en wat een gekkenhuis !!
Overal taxichauffeurs die als enig doel hebben om jou in hun auto te krijgen. Volgens onze papieren zou er een mannetje klaar staan met een bordje KRAS.NL. Helaas, na bijna een uur zoeken en wachten bleek uiteindelijk dat er niemand was om ons op te halen. Dat werd dus toch een taxi pakken naar het hotel. Voor Rp 250000.- oftewel € 20.- werden we naar het hotel gebracht.
In het hotel zat nog een NL koppel dus ik vroeg of hun wel opgehaald waren van het vliegveld. Dit bleek ook niet zo te zijn dus niemand wist waar hij aan toe was. Nadat ik geïnformeerd had bij de receptie vonden we ‘s avonds een briefje onder de deur met de boodschap dat we de volgende morgen om 09u opgehaald zouden worden door een of andere Mr Nino.
‘s Morgens na het ontbijt raakten we weer in gesprek met dat andere NL koppel. Het bleek dat hun ook een individuele rondreis bij Kras geboekt hadden. We zouden dus los van elkaar dezelfde reis gaan maken.
Opeens verscheen er een Indonesische jongen voor onze neus die vroeg of een van ons Mhr Orsoot was. Dit bleek Nino te zijn, onze gids in Java. Echter bij het wachten in de lobby bleek onze reis helemaal niet individueel te zijn. Jaap en Marleen werden onze nieuwe reisgenoten. Toen we even verder kennis gemaakt hadden bleek dat het wel klikte en we besloten om dan maar samen de rondreis te gaan maken.
Ons eerste doel werd het Fatilah museum. Een of ander overblijfsel van Nederlands – Indië. Niks voor mij en Jella. Gelukkig hadden Jaap en Marleen het ook gauw gezien en reden we verder naar de Sunda Kelapa haven. Hier lagen hele oude schepen die voornamelijk cement in heel Indonesië transporteren. Hier hebben we heel leuk met de lokale bevolking zitten kletsen. We hadden namelijk Nino, de gids cq tolk bij ons.
Na dit uitstapje nog ff snel een fotostopje bij het Nationaal Museum. Een 37m hoge zuil met hierop een gouden vlam. Later bleek dat we hier naar binnen hadden kunnen gaan ipv die oude meuk in het Fatilah Museum.
Omdat dit allemaal ‘s morgens was zijn we verder gereden naar Bandung. Het kon natuurlijk niet uitblijven dat we gestopt zijn bij een botanische tuin. Dit was het hoogtepunt van Bogor met als attractie de grootste waterlelie van Indonesië en de stinkende penisplant. Deze laatste hebben we helaas niet gezien omdat hij maar 1 keer in de zeven bloeit.
Hierna zijn we thee gaan drinken bij een theeplantage in Puncak. Wat een teleurstelling !! oude aftandse troep en vieze thee dus maar snel door naar ons hotel in Bandung. Hier hebben we weer super gegeten en nog wat zitten beppen met Jaap en Marleen.
De volgende ochtend stond de Takuban Parahu Vulkaan op het programma. Een spectaculaire rit tussen allemaal paardjes met roze manen en zonnebrillen op. Bovenop de vulkaan meurde het ontzettend naar zwavel en liepen er helaas veel te veel toeristen.
Aangezien we een rondreis aan het maken zijn reden we al snel verder naar het Ciater. Dit is een warm waterbron waar je kunt zwemmen. Bij aankomst bleek het een buitenzwembad te zijn met water van 39°C. Jaap en Marleen wilden graag zwemmen en wij zijn lekker een biertje gaan doen. Het was tenslotte 31-12, mijn verjaardag. Na hier 2 uurtjes gezeten te hebben zijn we naar een Angklung show gegaan.
Dit is een muziekinstrument gemaakt van bamboe. Echt geweldig, 8o kleine kindertjes die muziek maakten. Ook wij als publiek moesten meedoen, lachen. Aan het einde van de show volgde er een verrassing. Ik werd het toneel opgeroepen en het hele publiek begon Happy Birthday te zingen. Dit had Jella van te voren geregeld. Aan het einde van het liedje moest ik 80 kinderhandjes schudden en kwamen wildvreemde mensen me feliciteren. Daarna kreeg ik een Angklung cadeau met mijn naam en leeftijd erin gebrand. Erg toepasselijk souvenir dus.
Toen we terug kwamen in het hotel wilden Jella en ik uit gaan eten. Jaap en Marleen vroegen of ze mee mochten. Nadat we ons omgekleed hadden liepen we met zijn 4en naar het restaurant. Onderweg hoorde Jella en ik een enorme klap. Het bleek dat Jaap plat op zijn gezicht gegaan was. In 1e instantie leek er niks aan de hand maar Jaap begon te gillen als een speenvarken en had 1 cm dik het zweet op zijn hoofd. Hij kon niet meer staan en lag maar aan zijn been te trekken. We hebben toen maar een ambulance gebeld. 1 minpuntje, door de oud en nieuw drukte kon de ambulance niet komen. We besloten om Jaap in een auto te leggen zodat hij naar het ziekenhuis gebracht kon worden. Nu moet jij eens proberen om iemand van 2m achter in een auto te krijgen.
Nadat Jaap afgevoerd was zijn Jella en ik heerlijk uit gaan eten in een restaurantje met livemuziek. Het was tenslotte nog steeds mijn verjaardag. Na het etentje zijn we terug gegaan naar het hotel om oud en nieuw te vieren. Al snel stond ik in een bomvolle zaal een karaoke-liedje te zingen. Aan het einde van het liedje bleek iedereen weg gelopen te zijn. Ik twijfel nu dus ernstig aan mijn zangtalent.
Opeens stond Marleen weer voor onze neus en bleek dat Jaap zijn heup gebroken had. Met een hoop paniek hebben we Marleen geholpen met de bagage zodat ze terug kon naar het ziekenhuis. Ineens werd onze groepsreis toch weer een individuele reis. We hebben afscheid genomen van Marleen en haar veel sterkte gewenst. Nu was de tijd om oud en nieuw te vieren.
We zijn met Nino, onze gids, naar het vuurwerk gaan kijken en daarna tot in de late uurtjes doorgezakt. Na een veel te korte nacht moesten we vroeg op. We gingen namelijk met de trein naar Yogjakarta oftewel “Jogja”. De trein vertrok om 07u en reed door de rijstvelden en schitterende natuur naar Jogja. Onderweg hebben we echt super lekkere Mie goreng gegeten. Na een treinreis van 7½u zijn we vanuit Yogjakarta naar de Prambanan tempel gegaan. Echt een waanzinnig monument gebouwd in de 8e eeuw.
Het bestond uit 3 hoofdtempels die Shiva, Brahma en Vishnu vertegenwoordigen. Hieromheen stonden 1000en kleine zuiltjes, waanzinnig !! Na hier 1,5u rond gelopen te hebben zijn we terug gegaan naar het hotel.
Jella vertelde dat Jogja de stad van de pecak’s was. Een soort bakfiets maar dan met een bank in plaats van een bak. De bekendste straat van Jogja is de Malioborostreet, ook wel Marlborostreet genoemd. Aangezien ik dit ook wilde zien zijn we in een taxi gesprongen en naar de Marlborostreet gegaan. Dit bleek een mierennest van mensen, auto’s, scootertjes, pecak’s en paardenwagentjes te zijn.
Al snel vonden we een leuk restaurantje 5m boven straatniveau waar we gegeten hebben en naar die mensenmassa hebben zitten kijken. Eerst waren we een grote Mall binnengelopen maar dat was echt absurd. Een teringherrie en veel te veel mensen. Indonesië is ‘alive’ en wel 24u per dag.
De volgende dag stond de Borobudur op het programma. 1 van de 7 wereldwonderen. Dit is een buddhistische bedevaartstempel, ook uit de 8e eeuw. Het bestaat uit 10 terrassen met op iedere laag een aantal stupa’s. In deze stupa’s staan Buddhabeelden. Het zou geluk brengen om van deze Buddha’s de vingers aan te raken. Helaas zijn overal de vingers afgebroken of gestolen. Dit neemt niet weg dat je je heel klein voelt op zo’n machtig monument.
Op een gegeven moment begon het echt kei- en keihard te regenen. Dus in volle galop richting uitgang om daar zo snel mogelijk in het busje te stappen. Eenmaal in het busje, je raadt het al, stopte het natuurlijk weer met regenen.
Dan maar door naar de volgende attractie, het Sultanpaleis. Dit was wel leuk omdat er veel NL dingen waren zoals oude brieven van Koningin Juliana. Je weet wel, de moeder van onze postzegel look-a-like Trix..
Een stukje verderop was Taman Sari, het waterkasteel van de Sultan. Dit heeft allemaal onderaardse gangen waar de sultan zich, door zijn dames van lichte zeden, liet bedienen. Ook zou hij hier contact hebben met de godin van de Zuidzee. Ja, hij had het goed voor elkaar, die rotzak !!
Aangezien het al avond begon te worden zijn we terug gegaan naar het hotel in Jogja. Jella en ik waren een beetje besluiteloos over wat we ‘s avonds wilden doen. Na een rondje supermarkt hebben we maar een taxi gepakt naar het centrum. We kwamen al snel terecht in het backpackersgedeelte. Slechts 2 straatjes verder dan Malioborostreet maar wel 10x zo relaxed. We werden door iemand uitgenodigd om naar de Supermanbar te gaan. Heerlijk, eindelijk weer het echte Azië. Een lokaal barretje waar grootmoeder naast de WC lag te slapen. Hier hebben we lekker de rest van de avond gezeten en geouwehoerd met de lokale bevolking.
Na weer een hele korte nacht moesten we weer vroeg op want we gingen naar Bromo. Een rit van ±360km. met een aantal korte stops hebben we daar zo’n 11u over gedaan. Ons hotel bleek helemaal boven in de bergen te liggen dus na 600 haarspeldbochten kwamen we aan in ontzettend oude troep. Dit was maar voor 1 nacht dus laat maar gaan. De enige vrienden die we hier gemaakt hebben waren kakkerlakken en ander gespuis.
We hadden ‘s avonds een jeep van het hotel geritseld dus om 03u ‘s nachts weer op om naar de zonsopgang op de Bromovulkaan te gaan kijken. Na helemaal door elkaar geschud, bedwelmd door de diesel die ons jeepje uitspuugde en weer de 600 beruchte haarspeldbochten later stonden we voor de Bromovulkaan.
Spectaculair, want zeg nou zelf, hoe vaak sta je in je leven voor een vulkaan ? We hadden een super plekje door wat te duwen en te trekken maar dat was ook alle moeite waard. Toen de zon opkwam kwam het hele kleurenspectrum voorbij en de laaghangende bewolking leken wel draken. Na dit waanzinnige schouwspel zijn we weer in het jeepje gesprongen om op de vulkaan zelf te gaan kijken.
Eenmaal aan de voet van de vulkaan bleek dat we 2km omhoog moesten klimmen. Overal stonden mannen met kleine paardjes die je naar boven konden brengen. Avontuurlijk als we zijn hebben we de vulkaan te voet beklommen, heavy hoor.. volkomen buiten adem stonden we na zo’n 3 kwartier heerlijk zwaveldampen te inhaleren op de rand van de vulkaan. In het midden van de krater kwam de giftige rook omhoog omdat deze nog steeds actief is. En wat een uitzicht, geweldig !!
Na dit avontuur hebben we onze spullen gepakt en zijn we vertrokken naar Kalibaru. Ons laatste hotel op Java voordat we de oversteek naar Bali gaan maken. Dit bleek een of ander geitenwollen sokkenhotel te zijn. Geen airco, geen tv en na 22u mocht je buiten je kamer niet meer praten omdat je dan de natuur zou verstoren. Wij zijn lekker naar buiten gegaan en hebben samen met Nino de lokale stalletjes leeggegeten. Geitensoep, geitsate en nasi, heerlijk..
Na een nacht compleet afdraaien van de hitte begonnen we aan het laatste stukje van onze rondreis. Vandaag oversteken met de ferry naar Bali. Wakijan, onze chauffeur, zou ons naar Kuta brengen om vervolgens weer terug te rijden naar Jakarta. De oversteek duurde een uurtje en we kwamen meteen terecht in een oase van bananen-, palmbomen en schitterende rijstvelden. Aan al deze pracht kwam na zo’n 2u een einde.
We reden Kuta in en dit is net Valkenburg in het hoogseizoen. 1000en mensen en overal winkeltjes. Voornamelijk Australiërs die zich hier komen klemzuipen. Een grote wirwar van mensen, scooters en auto’s. Wat een gekkenhuis !!
Jella en ik hadden besloten dat we naar Komodo-eiland wilden dus al snel zaten we keihard te onderhandelen bij enkele lokale reisbureautjes. En wat blijkt ? Je betaalt gewoon de hoofdprijs voor een bezoek aan de Komodovaranen. Een tripje daarheen houdt in dat ze je komen halen bij het hotel, je vervolgens naar het vliegveld brengen en je vliegt naar het eiland Flores. Hier stap je op een boot en vaar je eerst naar Rinca-eiland waar ook veel Komodo’s zitten. Je overnacht op de boot en vaart de dag erna naar Komodo-eiland. ‘s Avonds overnachting in een hotel en de volgende dag vlieg je terug naar Bali.
Het was 3 koningen, oftewel 6 januari en we hadden geregeld dat we de 7e zouden vertrekken. Ben, de lokale reisagent, zou me nog even sms’en over de pick up time bij het hotel. Vol goede moed dat alles geregeld was hebben we een scooter gehuurd en zijn we naar Tanah Lot gereden. Een hinduistische tempel voor de kust van Bali.
Eenmaal aangekomen in Tanah Lot was het kwik al gestegen naar 39°C. Gelukkig waren er bijna geen toeristen en konden we lekker overal filmen en fotograferen. Het was wel peentjes zweten maar na een lokaal sateetje konden we er weer tegenaan.
Terug in Kuta besloten we dat we even wilden douchen en daarna het scootertje weer inleveren. Bij het terugbrengen van onze motorfiets kwamen we Ben weer tegen. Er waren problemen met de terugvlucht van Komodo-eiland. Het tripje kon waarschijnlijk niet doorgaan maar met een marge tot 16u ‘s middags zijn we lekker uit gaan eten. Al vrij snel kwam het verlossende sms’je van Ben dat onze trip toch doorging. Hiephoi (3x)
In het restaurant werd het me slecht. Niks smaakte en ik had het ijskoud. Waarschijnlijk een klein zonnesteekje opgelopen in Tanah Lot. We besloten om vroeg naar bed te gaan zodat ik morgen hopelijk beter aan ons avontuur kan beginnen. Na het klokje rond geslapen te hebben voelde ik me gelukkig weer de oude.
Na het ontbijt werden we opgepikt bij het hotel en zijn we naar Flores gevlogen. Na een ontmoeting met het rookhok op het vliegveld besloot ik acuut te stoppen met roken. Wat smerig, 2m2 en geen afzuiging. Bij onze aankomst op Flores was ik dit alweer vergeten dus met een sigaretje in de hand richting uitgang van het vliegveld.
Bij stonden tig taxichauffeurs als hongerige wolven achter een hek te wachten op mogelijke klandizie. Tussen al deze mensen verscheen er ineens een blaadje met onze namen erop. Onze nieuwe guide stelde zich voor als Jack en zou ons de komende 3 dagen rondleiden. We stapten in een minivan en werden meteen naar de haven gebracht. Hier lag onze boot te wachten. Deze voldeed totaal niet aan onze verwachtingen en wat we betaald hadden. Maar ja, het was wel onze kans om naar Komodo te gaan. Na zo’n 2u varen en helemaal in ander sferen door de dieselwalm kregen we een lunch aangeboden. Heerlijk !! lekkere noodles, vis en fruit. 2u later kwamen we aan op Rinca-eiland.
Dit is 1 van de 4 beschermde eilanden waar Komodo’s zitten. Al na enkele minuten stonden we oog in oog met een hagedisje van zo’n 4m en 120kg zwaar. Waanzinnig !! na een trek van zo’n 1,5u hebben we zeker zo’n 20 tot 25 van deze draken gezien, geweldig !! 
De kapitein had besloten dat we voor Rinca-eiland zouden overnachten. Snel hebben we nog wat te drinken gescoord en dit lekker op de pier opgedronken. Het was al een paar uur donker dus Jella en ik besloten om te gaan slapen. Na amper 2 uurtjes met de oogjes dicht hoorde ik Jella gillen. Wat bleek ? Het regende kakkerlakken uit het plafond van ons slaapvertrek. Jella spurde meteen het dek op en ik heb met pijn en moeite nog een paar uur weten te slapen.
Het was nog zo’n 4u varen naar Komodo dus kregen we pisang goreng (gebakken banaan) als ontbijt. De kans om varanen te zien op Komodo-eiland is vrij klein vanwege de omvang van het eiland. Maar al vrij snel hadden we de 1e reuzenhagedis gespot. Compleet met het dodelijke slijm aan zijn bek. Wat een prachtig gezicht. Na weer een trekking door het oerwoud hadden we uiteindelijk 5 van die grote jongens gespot. Onze trip kon dus niet meer stuk. Na een colaatje en een watertje zijn we weer terug gegaan naar de boot. 10u lang keiharde motorgeluiden, een lunch en diesel inhaleren stonden we weer op het vasteland.
We werden naar een hotelletje gebracht op de top van het eiland met een waanzinnig uitzicht over de baai en de zee. Het bleek dat het hotel een renovatiebeurt kreeg dus we moesten buiten de deur gaan eten. Op 5 minuten lopen van het hotel zat Paradise restaurant en bar. Hier hebben we heerlijk gegeten en alvast Jella’s verjaardag gevierd.
Na alweer een veel te korte nacht hebben we heerlijk ontbeten op de veranda van onze hotelkamer met uitzicht op de zee. Voor onze terugvlucht naar Bali stond nog 1 uitstapje gepland, de zgn. mirrorcave. Wat een aanfluiting. Een klein grotje waar de zon om precies 13u inscheen. Na dit fantastische tripje zijn we naar het vliegveld gegaan en hebben hier lekker thee gedronken en noodles gegeten.
Eenmaal terug in Bali zijn Jella en ik heerlijk uit gaan eten en hebben we haar verjaardag nog even dunnetjes over gedaan. Vandaag zijn we vertrokken naar Sanur. Hier hebben we de laatste week. We hebben echt een super hotel direct aan het strand. Mijn 1e opdracht was om het reisverslag bij te werken. Na zo’n 3u pennen zijn we weer up to date.
De 1e dagen in Sanur hebben we alleen gerelaxt. Aangezien we geen rust in de kont hebben zijn we weer een scootertje gaan huren. De 1e dag Sanur verkennen en de 2e dag wilden we naar Ubud. Het plan was om rond 10u te vertrekken maar we moesten eerst een tropisch regenbuitje afwachten. Het regenseizoen is nu echt begonnen. Toen het na een uurtje opgeklaard was zijn we op onze motorfiets gesprongen. Onderweg werden we de hele tijd aangesproken door andere wielrijders die ons naar zilverwinkeltjes etc. wilden lokken. Aangekomen in Ubud stond onze stand op 4x zilver en 2x schoenen.
Ubud staat bekend om zijn “monkey forest” maar we wilden eerst iets eten en drinken. We kwamen terecht bij een Indiaas restaurantje. Hier hebben we heerlijke ‘garlic naan’ gegeten. Het brood waar we ons in India ook scheel aan gegeten hebben. Na deze welkome afwisseling was het nog maar 5 minuutjes rijden tot aan monkey forest.
Meteen bij de ingang werden de mensen al belaagd door talloze apen. Echt lachen, overal grijpende apenhandjes en gillende toeristen. Verder hebben we ook hele kleine aapjes gezien die amper een paar dagen oud waren.
We waren net uit het park toen de volgende hoosbui alweer losbrak. Dat werd weer schuilen bij een lokaal tentje waar de kakkerlakken ook onderdak zochten. Vandaag moesten we echt tussen de buien door onze doelen zien te bereiken.
We hadden gehoord dat Telanggallang niet ver van Ubud af moest liggen. Dit staat bekend om zijn rijstvelden die op terrassen geplant zijn. Na zo’n 20 minuten stonden we er midden in, super !! Na al dit moois en een romantisch etentje tussen de rijst werd het tijd om terug te gaan naar Sanur. Maar al snel kwam het weer met bakken uit de lucht.
Het leuke hieraan is dat je op plekken terecht komt waar normaal geen toeristen komen. Ons volgende schuilplaatsje werd een lokaal spare ribs tentje. Hier werd op de stoep (onder een afdakje) het vlees gemarineerd en ter plekke gebarbecued. Ook hier maar weer gegeten. Na dit feestmaal reden we door, het was inmiddels droog, en kwamen midden in een tempelceremonie terecht. De mannen maakten muziek terwijl de vrouwen van alle kanten kwamen aanlopen met offers op hun hoofd. Wat een mooi tafereel om te zien.
Het begon weer te regenen dus we trokken een poncho onder het zadel van scooter uit en besloten maar door te rijden. Op een gegeven moment werd de regen zo heftig dat, je raadt het al, we weer besloten om te schuilen. Ditmaal werd het een klein winkeltje waar we op de stoep een biertje gedaan hebben.
Gelukkig stopte het weer met regenen en zijn we in 1 keer droog terug kunnen rijden naar Sanur. Het was inmiddels al laat en pikkedonker. We hebben dan ook maar de scooter bij het hotel geparkeerd en zijn lekker gaan eten en drinken op het strand. Aangezien brommer rijden hier kapotmakerij is qua opletten en zo lagen we netjes op tijd weer in bed.
In Indonesië is het heel normaal dat je de helm op je scooter laat hangen. Dus toen we even wilden gaan pinnen bleek Jella’s helm zeiknat. Ik had hier geen erg in dus toen een agent bij het stoplicht druk stond te gebaren naar ons begreep ik niet waarom. Al snel werd duidelijk dat Jella haar helm niet ophad. En ja hoor, kassa !! Dit leverde ons een prent op van Rp 200000.- Boos kon ik niet zijn omdat ik normaal de bekeuringen krijg.
Na deze aderlating zijn we even wat sloffen sigaretten gaan scoren. Een pakje Marlboro kost hier tenslotte maar € 80 cent. Het einde van de vakantie is bijna aangebroken dus wilden we nog even op het strand gaan liggen. Ik had me niet ingesmeerd dus na 2u zag ik al uit als een brandweerauto. Snel uit de zon dus. Lekker naar de strandtent bij het hotel. Hier was weer livemuziek dus erg gezellig.
De volgende ochtend bij het ontbijt raakten we in gesprek met een ander NL stel dat we al eerder vluchtig gesproken hadden. Dit was zo gezellig dat we ons van het ontbijt direct verplaatsten naar de strandtent. Het was inmiddels onze laatste dag dus besloten we er maar een hele goede van te maken. We hebben heerlijk sateetjes, spring rolls en biertjes zitten doen.
Na een uurtje middagpauze zijn we samen uit gaan eten en kwamen daarna weer terecht bij het strandtentje. Hier speelde: ‘Ida and friends’, een reggaebandje. Het andere stel had het rond 01u wel gezien en is terug gegaan naar het hotel. Jella en ik hebben het volgehouden tot 05u ’s morgens met de jongens van de band.
Het einde van deze supereis hebben we dan ook goed gevierd. Nu maar weer terug naar het koude kikkerlandje met weer een hoop nieuwe en mooie herinneringen !!
Op naar de volgende…………
Geen opmerkingen:
Een reactie posten